Test mikrobiomu jelitowego – co naprawdę oznaczają wyniki?

Zastanawiasz się nad stanem swojego mikrobiomu jelitowego? Domowy test mikrobiomu może dostarczyć użytecznych informacji, ale nie stanowi pełnej odpowiedzi na pytanie, czy Twój mikrobiom jest „zdrowy” albo „niezdrowy”.

Test mikrobiomu jelitowego najczęściej analizuje próbkę kału w celu oszacowania, jakie mikroorganizmy lub geny drobnoustrojów są w niej obecne. W zależności od zestawu i zastosowanej metody laboratoryjnej raport może opisywać względną liczebność, różnorodność lub inne wybrane parametry. Badanie obejmuje pojedynczą próbkę pobraną w określonym momencie. Na wynik mogą wpływać sposób pobrania materiału, czas pobrania, dieta, leki, przebyte choroby oraz procedury laboratoryjne. Test mierzy wybrane sygnały biologiczne. Nie diagnozuje choroby, nie wskazuje jednego uniwersalnego „idealnego” mikrobiomu ani nie dowodzi, że konieczne jest stosowanie konkretnego suplementu. Suplementacja postbiotyczna jest odrębną kwestią. Zgodnie z definicją ISAPP postbiotyk jest preparatem nieożywionych mikroorganizmów i/lub ich składników, który przynosi korzyść zdrowotną gospodarzowi. Sam fakt zastosowania postbiotyku nie pozwala jednak wnioskować, że określony produkt poprawi wynik testu mikrobiomu lub będzie konieczny dla danej osoby.

Najbardziej użytecznym sposobem interpretowania raportu jest zrozumienie, co dokładnie zostało zmierzone, w jaki sposób przeanalizowano próbkę i gdzie kończy się pewność danych naukowych. Warto zacząć od dokładnego sprawdzenia, co taki test rzeczywiście może mierzyć.

Poznaj SUPER BIOTICS™ – POSTBIOTYK PRIME NEXT GENERATION

Co właściwie mierzy test mikrobiomu jelitowego?

Test mikrobiomu jelitowego jest laboratoryjnym „zdjęciem” wybranych sygnałów mikrobiologicznych wykrytych w próbce kału. Nie przedstawia wszystkich mikroorganizmów znajdujących się w przewodzie pokarmowym, nie mierzy wszystkich produktów ich metabolizmu i sam w sobie nie stanowi diagnozy. Zamiast tego wykorzystuje próbkę oraz określoną metodę laboratoryjną do oszacowania, jakie sygnatury genetyczne drobnoustrojów są obecne i w jaki sposób są rozmieszczone w badanym materiale.

Pojęcie mikrobiom jelitowy oznacza więcej niż listę bakterii. Obejmuje ekosystem mikroorganizmów przewodu pokarmowego wraz z ich organizmami, genomami i produktami, takimi jak białka czy metabolity. Do mikroorganizmów jelitowych mogą należeć bakterie, grzyby i wirusy. Takie szersze ujęcie mikrobiomu opisano w literaturze medycznej, natomiast National Institute of Standards and Technology wskazuje, że mikrobiom jelitowy może być analizowany na podstawie próbki kału. NIST podkreśla również, że przygotowanie próbki i jej analiza są złożonymi, wieloetapowymi procesami.

Co może ujawnić próbka kału?

Większość raportów kierowanych do konsumentów koncentruje się na sygnałach taksonomicznych. W praktyce oznacza to poszukiwanie wzorców związanych z określonymi grupami mikroorganizmów. W zależności od testu laboratorium może wykorzystywać dane z sekwencjonowania do charakterystyki DNA drobnoustrojów lub genów markerowych. Wynik może dostarczyć użytecznego opisu organizmów wykrytych w konkretnej próbce, pobranej w konkretnym momencie.

Istotnym szczegółem jest to, że wyniki są zazwyczaj przedstawiane jako względna liczebność. Względna liczebność oznacza udział całkowitej liczby odczytów sekwencjonowania, które odpowiadają danemu organizmowi referencyjnemu lub grupie mikroorganizmów. Jeżeli raport wskazuje, że dana grupa stanowi 20% wykrytej społeczności, jest to proporcja w obrębie tego, co zmierzył test. Nie jest to koniecznie bezpośrednia liczba mikroorganizmów obecnych w jelicie. To rozróżnienie ma znaczenie, ponieważ całkowita ilość materiału mikrobiologicznego może się zmieniać bez proporcjonalnej zmiany udziałów przedstawionych w raporcie. Literatura naukowa opisuje zarówno sposób obliczania względnej liczebności, jak i ograniczenia tej metody.

W interpretacji warto zachować właściwy zakres wnioskowania: test opisuje wybrane sygnały pochodzące z próbki kału. Nie dowodzi, że mikrobiom jest zdrowy lub niezdrowy, nie identyfikuje przyczyny konkretnego objawu i nie określa automatycznie, jakiej żywności, suplementu lub terapii potrzebujesz. Interpretacja każdego wyniku wymaga uwzględnienia metody badania, systemu odniesienia zastosowanego w raporcie, objawów oraz – gdy problem jest istotny – konsultacji z wykwalifikowanym pracownikiem ochrony zdrowia.

Jak pobiera się i analizuje próbkę do testu mikrobiomu jelitowego?

Większość domowych zestawów rozpoczyna się od pobrania próbki kału, ponieważ jest to łatwo dostępny materiał biologiczny pozwalający szacować, jakie mikroorganizmy lub geny mikroorganizmów są obecne. Następnie laboratorium musi zabezpieczyć próbkę, przygotować ją do badania, zmierzyć wybrane sygnały i zinterpretować uzyskane dane. Jest to proces wieloetapowy, a dokładny przebieg zależy od firmy oferującej test, laboratorium, zakresu panelu oraz zastosowanej metody. NIST opisuje badanie mikrobiomu na podstawie kału jako złożony proces, w którym przygotowanie próbki i potencjalne źródła błędu mogą wpływać na dokładność.

1. Pobranie próbki w domu. Zestaw zwykle zawiera pojemnik do pobrania materiału oraz instrukcję umożliwiającą uzyskanie niewielkiej próbki kału bez jej zanieczyszczenia. Należy dokładnie przestrzegać wskazówek producenta, w tym informacji dotyczących tego, z której części próbki pobrać materiał i jaka jego ilość jest potrzebna. Ma to znaczenie, ponieważ laboratorium może przeanalizować wyłącznie materiał, który faktycznie do niego dotrze.
2. Stabilizacja i wysłanie próbki. Po pobraniu materiał zostaje zamknięty w dostarczonym pojemniku, często z wykorzystaniem środka konserwującego lub roztworu stabilizującego, jeżeli zestaw go zawiera, a następnie wysłany zgodnie z instrukcją firmy. Celem stabilizacji jest ograniczenie zmian zachodzących pomiędzy momentem pobrania a analizą laboratoryjną. Czas przechowywania, temperatura, warunki transportu oraz zastosowany konserwant są elementami metody, dlatego wyników uzyskanych za pomocą różnych zestawów nie należy automatycznie porównywać.
3. Przygotowanie materiału w laboratorium. Personel laboratoryjny może przetwarzać próbkę w celu izolacji i ekstrakcji DNA drobnoustrojów lub innego mierzalnego materiału. Niektóre procedury wykorzystują metody hodowlane, które polegają na próbie namnażania mikroorganizmów w określonych warunkach. Hodowla może być użyteczna, kiedy istnieje właściwy wskaźnik nieprawidłowości, ale nie pozwala wykryć wszystkich organizmów obecnych w próbce. Literatura kliniczna dotycząca mikrobiomu opisuje metody od hodowli komórkowej po sekwencjonowanie nowej generacji, przy czym każda z nich ma inne możliwości i ograniczenia.
4. Zastosowanie sekwencjonowania 16S, jeśli jest to wybrana metoda. Sekwencjonowanie genu 16S rRNA wykorzystuje konserwatywne i zmienne regiony materiału genetycznego bakterii w celu ich klasyfikacji. Metoda ta jest stosunkowo wydajna i ogranicza ilość analizowanego materiału genetycznego człowieka, ale koncentruje się na określonym markerze zamiast przedstawiać kompletny obraz genomów mikroorganizmów. Wyniki często prezentuje się jako względną liczebność, czyli udział odczytów sekwencjonowania odpowiadających określonej referencji.
5. Zastosowanie sekwencjonowania metagenomicznego typu shotgun, jeżeli obejmuje je test. Sekwencjonowanie shotgun odczytuje szerszy zakres materiału genetycznego obecnego w próbce. Narzędzia bioinformatyczne mogą następnie łączyć fragmenty, oddzielać materiał gospodarza od materiału mikrobiologicznego i identyfikować interesujące sekwencje. Szerszy zestaw danych może umożliwiać bardziej szczegółową analizę taksonomiczną lub funkcjonalną. Większa ilość danych nie oznacza jednak automatycznie diagnozy, ustalenia konkretnej przyczyny objawów ani uzyskania gwarantowanej rekomendacji terapeutycznej.

Test mikrobiomu jelitowego jest zatem pomiarem pojedynczej próbki, na który wpływają sposób pobrania, zabezpieczenie materiału, przygotowanie laboratoryjne i wybór metody analitycznej. Ponieważ zakres paneli i metod jest różny, raport należy traktować jako informację o tym, co zmierzył konkretny test, a nie jako uniwersalny werdykt dotyczący „zdrowego” lub „niezdrowego” mikrobiomu.

Co może pokazać raport z testu mikrobiomu jelitowego?

Raport z testu mikrobiomu jelitowego przekształca dane z sekwencjonowania lub innych pomiarów laboratoryjnych w obraz mikroorganizmów i sygnałów mikrobiologicznych znalezionych w próbce, zwykle w kale. Dokładny wynik zależy od zakresu testu, zastosowanej metody laboratoryjnej, bazy danych referencyjnych oraz sposobu raportowania. Oznacza to, że dwa raporty mogą posługiwać się podobnymi określeniami, mimo że faktycznie mierzą lub prezentują różne parametry.

Większość testów konsumenckich koncentruje się na względnej liczebności. Jest to proporcja odczytów sekwencjonowania odpowiadających konkretnemu organizmowi lub grupie, a nie bezpośrednia liczba wszystkich mikroorganizmów obecnych w jelicie. To rozróżnienie ma znaczenie, ponieważ procentowy udział może się zmieniać wraz ze zmianą całkowitej ilości materiału mikrobiologicznego. Względna liczebność dostarcza użytecznego kontekstu, ale nie jest kompletnym miernikiem zdrowia jelit. Przegląd kliniczny metod pomiaru mikrobiomu opisuje ograniczenia związane z raportowaniem i interpretacją takich danych.

Niektóre raporty zawierają również wyniki punktowe, przedziały porównawcze lub spersonalizowane sugestie. Należy traktować je jako dodatkową warstwę interpretacyjną opartą na pomiarach, a nie jako diagnozę. Zakres paneli i metod różni się pomiędzy laboratoriami, a badania nad mikrobiomem nadal wymagają większej standaryzacji języka, parametrów i sposobów interpretacji. Wykwalifikowany pracownik ochrony zdrowia może pomóc umieścić nietypowy wynik w odpowiednim kontekście, szczególnie jeżeli występują objawy lub wynik mógłby prowadzić do zmian dotyczących leków.

Jak interpretować wyniki testu mikrobiomu jelitowego?

Test mikrobiomu jelitowego należy interpretować jako raport pomiarowy, a nie ostateczny werdykt dotyczący tego, czy jelita są zdrowe lub niezdrowe. W pierwszej kolejności należy ustalić, co laboratorium rzeczywiście zmierzyło, w jaki sposób przedstawia wynik oraz jakiej populacji referencyjnej lub grupy porównawczej używa.

Wiele raportów przedstawia względną liczebność, czyli proporcję odczytów sekwencjonowania przypisanych do konkretnego mikroorganizmu lub grupy. Wyższy procent nie musi oznaczać, że w wartościach bezwzględnych takich mikroorganizmów jest więcej. Jeśli całkowita ilość materiału mikrobiologicznego się zmieni, wartości procentowe mogą pozostać podobne lub zmienić się w sposób, który nie odzwierciedla rzeczywistej zmiany ilościowej. Jest to znane ograniczenie wykorzystywania względnej liczebności jako parametru diagnostycznego w badaniach mikrobiomu. Literatura kliniczna dotycząca mikrobiomu szerzej opisuje problem danych kompozycyjnych.

Sprawdź grupę referencyjną, a nie szukaj uniwersalnego wyniku

Wynik punktowy, wskaźnik, proporcja lub oznaczenie kolorystyczne mogą sprawiać, że złożony raport wydaje się prosty, ale ich znaczenie zależy od metody stosowanej przez daną firmę oraz zestawu porównawczego. Naukowcy nie określili jednego „normalnego” mikrobiomu jelitowego, a badania nadal wymagają lepiej ustandaryzowanego języka i parametrów. NIST wskazuje, że nie istnieje jeden prawidłowy wzorzec mikrobiomu jelitowego. Wynik różniący się od populacji referencyjnej nie oznacza automatycznie problemu. Podobnie wynik mieszczący się w preferowanym zakresie nie dowodzi, że udało się wyjaśnić przyczynę występujących objawów.

Warto również sprawdzić, czy raport definiuje stosowane terminy. „Różnorodność” może odnosić się do kilku różnych parametrów. Wskaźnik może być obliczony wyłącznie na podstawie organizmów uwzględnionych w panelu danej firmy. Wynik funkcjonalny lub dotyczący rezystomu może mieć dodatkowe ograniczenia interpretacyjne, ponieważ progi i konwencje raportowania nie są jednolite.

Zestaw wynik z rzeczywistym kontekstem

Wynik należy interpretować w odniesieniu do okoliczności towarzyszących pobraniu próbki. Niedawne zmiany diety, stosowanie leków, w tym antybiotyków, przebyta choroba, podróż, zmiany rytmu wypróżnień, stres i termin pobrania próbki mogą mieć znaczenie. Czynniki te nie pozwalają na samodzielne postawienie diagnozy na podstawie raportu, ale ich odnotowanie może pomóc Tobie i wykwalifikowanemu pracownikowi ochrony zdrowia ocenić, czy wynik ma potencjalnie większe znaczenie, czy może odzwierciedlać jedynie przejściowy stan.

Badanie mikrobiomu warto wykorzystywać do zadawania lepszych pytań, a nie do poszukiwania „idealnej” liczby ani do wprowadzania dużych zmian dietetycznych bez odpowiedniego kontekstu klinicznego.

Jak dokładne są testy mikrobiomu jelitowego?

Test mikrobiomu jelitowego może dostarczyć użytecznych informacji o organizmach i sygnałach genetycznych wykrytych w próbce kału. Jego dokładność zależy jednak od tego, co test mierzy, w jaki sposób próbka jest przechowywana i przygotowywana oraz jak wyniki są analizowane i interpretowane. Próbka kału jest pojedynczym obrazem złożonego, dynamicznego ekosystemu. Jej przygotowanie i analiza obejmują wiele etapów, a źródła błędu mogą pojawiać się podczas pobrania, konserwacji, ekstrakcji, sekwencjonowania oraz analizy danych. NIST wyjaśnia, że przygotowanie próbki oraz złożoność całego procesu mogą wpływać na dokładność wyników.

Dlaczego ta sama próbka może dawać różne wyniki?

Nie istnieje również jeden powszechnie zaakceptowany „normalny” mikrobiom jelitowy, z którym można porównać każdą osobę. Społeczności mikroorganizmów różnią się pomiędzy ludźmi, a naukowcy nadal ustalają, które wzorce mają powtarzalne znaczenie dla zdrowia. Dziedzina mikrobiomu jest stosunkowo młoda. Dlatego oznaczenia lub rekomendacje przedstawione w raporcie mogą odzwierciedlać nie tylko biologię badanej próbki, lecz również bazę danych referencyjnych oraz model punktowy stosowany przez daną firmę. NIST podkreśla, że naukowcy nie określili jednego prawidłowego mikrobiomu jelitowego.

Badanie przeprowadzone przez NIST dobrze ilustruje to praktyczne ograniczenie. Naukowcy anonimowo wysłali identyczne próbki kału pochodzące od jednego dawcy do siedmiu firm oferujących testy mikrobiomu. Firmy uzyskały wyraźnie różniące się wyniki mimo analizy identycznego materiału, a jedna z nich zaklasyfikowała próbkę jako wskazującą na „niezdrowy” mikrobiom, podczas gdy żadna z pozostałych firm nie przedstawiła takiego wniosku. Wyniki tego porównania zostały opisane przez NIST.

Co oznacza to dla konsumentów?

Taka zmienność nie oznacza, że każdy test mikrobiomu jelitowego jest bezużyteczny. Badanie może pomóc zrozumieć, jakie organizmy lub sygnały mikrobiologiczne wykrywa określona metoda, a także stanowić punkt wyjścia do pytań dotyczących diety, objawów lub dalszego postępowania. Wyniku nie należy jednak traktować jako diagnozy, dowodu na „zdrowy” albo „niezdrowy” mikrobiom ani automatycznej rekomendacji suplementu. Przeglądy naukowe dotyczące mikrobiomu również podkreślają, że sposób pomiaru i interpretacji pozostaje jednym z kluczowych zagadnień tej rozwijającej się dziedziny. Badania akademickie opisują złożoność definiowania i charakteryzowania ludzkiego mikrobiomu.

Najbardziej użyteczne podejście polega na traktowaniu raportu jako informacji kontekstowej, a nie rozstrzygnięcia. Warto sprawdzić zastosowaną metodę, sposób definiowania zakresów referencyjnych oraz to, czy rekomendacje firmy są poparte odpowiednimi dowodami. Jeżeli wyniki są niejasne lub występują utrzymujące się albo niepokojące objawy, należy omówić je z wykwalifikowanym pracownikiem ochrony zdrowia przed wprowadzaniem istotnych zmian w diecie lub stylu życia. Naukowcy pracują nad lepszymi standardami i bardziej spójnymi metodami pomiaru, co w przyszłości może zwiększyć wiarygodność takich testów.

Test mikrobiomu jelitowego a suplementacja postbiotyczna

Test mikrobiomu jelitowego i suplement postbiotyczny odpowiadają na zupełnie inne pytania. Test jest narzędziem pomiarowym. Zazwyczaj analizuje materiał biologiczny, najczęściej próbkę kału, w celu oszacowania, jakie mikroorganizmy lub geny mikroorganizmów są obecne. Zakres panelu, metoda laboratoryjna oraz jakość raportu mogą się różnić, dlatego uzyskany wynik jest wybranym obrazem badanego materiału, a nie kompletnym opisem ekosystemu jelitowego.

Postbiotyk jest natomiast, zgodnie z konsensusem ISAPP, preparatem nieożywionych mikroorganizmów i/lub ich składników, który przynosi korzyść zdrowotną gospodarzowi. Jest to kategoria technologicznie odmienna od probiotyków zawierających żywe mikroorganizmy. Nie oznacza to jednak, że każdy postbiotyk wpływa na funkcjonowanie jelit, oś jelita–mózg lub określone parametry testu mikrobiomu w taki sam sposób. Efekt należy odnosić do konkretnego preparatu, badanej populacji i ocenianego punktu końcowego.

Praktyczny wniosek jest prosty: test może pomóc zadawać bardziej precyzyjne pytania, natomiast suplementacja postbiotyczna może być rozważana niezależnie od wykonania testu. Żadne z tych rozwiązań nie powinno być przedstawiane jako gwarantowany sposób rozwiązania określonego problemu zdrowotnego.

SUPER BIOTICS™ – POSTBIOTYK PRIME NEXT GENERATION jest formułą niewymagającą stosowania żywych kultur bakterii. Produkt zawiera dodatkowo witaminę D i foliany. Witamina D pomaga w prawidłowym funkcjonowaniu układu odpornościowego. Foliany pomagają w prawidłowym funkcjonowaniu układu odpornościowego, pomagają w utrzymaniu prawidłowych funkcji psychologicznych oraz przyczyniają się do zmniejszenia uczucia zmęczenia i znużenia. Są to zatwierdzone oświadczenia zdrowotne dotyczące tych witamin i nie oznaczają, że sam kompleks postbiotyczny diagnozuje, leczy lub koryguje określony skład mikrobiomu.

Kiedy omówić wyniki z lekarzem lub innym wykwalifikowanym specjalistą?

Test mikrobiomu jelitowego może dostarczyć interesującego kontekstu, ale nie powinien zastępować oceny klinicznej. Warto omówić raport z wykwalifikowanym pracownikiem ochrony zdrowia, jeżeli wyniki są niejasne, wydają się sprzeczne z Twoim samopoczuciem albo skłaniają Cię do wprowadzenia istotnych zmian w diecie, suplementacji lub lekach. NIST zachęca konsumentów do krytycznego podejścia do wyników komercyjnych testów mikrobiomu oraz konsultacji z lekarzem przed wprowadzaniem dużych zmian dotyczących stylu życia lub żywienia. Analiza NIST dotycząca rozbieżnych wyników testów mikrobiomu wyjaśnia, dlaczego taka ostrożność jest uzasadniona.

Profesjonalna konsultacja jest szczególnie ważna, gdy występują utrzymujące się, nasilające lub istotnie utrudniające codzienne funkcjonowanie objawy ze strony przewodu pokarmowego. Raport może pokazać wybrane sygnały mikrobiologiczne, ale nie ustala przyczyny objawów i nie diagnozuje choroby. Jeżeli wzdęcia, zmiany rytmu wypróżnień, dyskomfort lub ból brzucha albo inne dolegliwości utrzymują się mimo racjonalnych działań podejmowanych samodzielnie, warto omówić je z lekarzem, zamiast interpretować test w oderwaniu od pełnego obrazu klinicznego.

Co zabrać na konsultację?

Warto zachować pełny raport, a nie tylko wynik podsumowujący lub listę wyróżnionych mikroorganizmów. Należy również zanotować datę pobrania próbki, niedawne choroby, stosowane antybiotyki i inne leki, większe zmiany diety, podróże, suplementy oraz objawy występujące w czasie pobrania materiału. Można zapytać, które wyniki mają znaczenie w Twoim konkretnym kontekście, jak wiarygodna jest zastosowana metoda w odniesieniu do pytania, które próbujesz rozstrzygnąć, oraz czy potrzebna jest dalsza diagnostyka.

Warto również zapytać, w jaki sposób laboratorium przygotowywało próbkę i jaką metodę analityczną zastosowało. Przygotowanie i analiza obejmują wiele etapów, a potencjalne źródła błędu mogą wpływać na dokładność. Zakres panelu, metoda laboratoryjna i jakość raportu różnią się pomiędzy testami. Lekarz lub inny wykwalifikowany specjalista może pomóc oddzielić potencjalnie użyteczną obserwację od wyniku, który nie powinien stanowić podstawy decyzji zdrowotnej.

Dlaczego zastosowanie kliniczne nadal się rozwija?

Naukowcy nadal pracują nad ujednoliceniem terminologii i parametrów służących do opisywania mikrobiomu. Nie istnieje również jeden „normalny” mikrobiom jelitowy właściwy dla wszystkich osób. Przegląd dotyczący diagnostyki opartej na mikrobiomie opisuje bardziej szczegółowo ograniczenia związane z pomiarem i standaryzacją.

Nie oznacza to, że każdy test jest bezużyteczny ani że każdy wynik jest możliwy do bezpośredniego wykorzystania w praktyce. Interpretacja powinna pozostawać proporcjonalna do jakości dostępnych dowodów. Naukowcy mają nadzieję, że lepsze standardy mogą w przyszłości umożliwić szersze wykorzystanie testów mikrobiomu w regularnej diagnostyce lub monitorowaniu zdrowia. Takie zastosowanie kliniczne nadal jednak pozostaje rozwijającym się obszarem badań. Obecnie raport najlepiej traktować jako ograniczone źródło informacji, a decyzje zdrowotne podejmować z uwzględnieniem profesjonalnego kontekstu.

Poznaj SUPER BIOTICS™ – POSTBIOTYK PRIME NEXT GENERATION

Najczęściej zadawane pytania

Jak zbadać mikrobiom jelitowy?

Większość testów konsumenckich wykorzystuje próbkę kału pobraną w domu i wysłaną do laboratorium. Laboratorium może stosować metody takie jak sekwencjonowanie 16S lub sekwencjonowanie metagenomiczne typu shotgun w celu oszacowania, jakie sygnały mikrobiologiczne są obecne. Ponieważ zakres paneli i metody różnią się pomiędzy firmami, przed zamówieniem testu warto sprawdzić, co dokładnie dany test mierzy. NIST opisuje złożoność badań mikrobiomu wykonywanych na podstawie próbek kału.

Jak dokładne są testy mikrobiomu jelitowego?

Dokładność zależy od sposobu pobrania, zabezpieczenia próbki, przygotowania laboratoryjnego, metody analitycznej oraz sposobu interpretacji wyniku. W porównaniu przeprowadzonym przez NIST identyczne próbki kału wysłane do siedmiu firm dały wyraźnie różniące się rezultaty, w tym odmienne oceny dotyczące tego, czy próbka wskazuje na „niezdrowy” mikrobiom. Raport należy traktować jako ograniczony obraz konkretnej próbki, a nie definitywną ocenę zdrowia. NIST opisuje wyniki tego porównania.

Czy warto wykonywać test mikrobiomu jelitowego?

Test może być użyteczny, jeśli chcesz uzyskać edukacyjny obraz jednej próbki i rozumiesz ograniczenia raportu. Jest znacznie mniej użyteczny, jeżeli oczekujesz, że wynik zdiagnozuje chorobę, wskaże jedną idealną dietę albo automatycznie dobierze suplement. Naukowcy nie określili jednego uniwersalnego „normalnego” mikrobiomu jelitowego, dlatego przed zakupem warto zastanowić się, czy test dostarczy informacji, które można sensownie omówić z wykwalifikowanym pracownikiem ochrony zdrowia.

Czy test może powiedzieć, czy moje jelita są zdrowe?

Nie samodzielnie. Raporty często przedstawiają względną liczebność, czyli udział wykrytych sygnałów sekwencjonowania przypisanych do poszczególnych mikroorganizmów. Takie proporcje nie pokazują jednak koniecznie ich bezwzględnej ilości ani pełnej funkcji całego ekosystemu. Określenia takie jak „zrównoważony” lub „niezdrowy” mikrobiom należy interpretować ostrożnie, szczególnie bez uwzględnienia objawów, historii medycznej i profesjonalnego kontekstu. Przegląd naukowy opisuje ograniczenia metod pomiaru mikrobiomu.

Czy postbiotyk jest tym samym co test mikrobiomu jelitowego?

Nie. Test mierzy wybrane sygnały mikrobiologiczne w próbce, natomiast postbiotyk jest – zgodnie z definicją ISAPP – preparatem nieożywionych mikroorganizmów i/lub ich składników, który przynosi korzyść zdrowotną gospodarzowi. Wynik testu nie dowodzi, że postbiotyk jest potrzebny, a jego stosowanie nie gwarantuje określonej zmiany przyszłego wyniku badania.

Chcesz dowiedzieć się więcej o codziennej suplementacji postbiotycznej?

Test mikrobiomu jelitowego może dostarczyć obrazu wybranych parametrów w konkretnej próbce, ale nie określa, czy potrzebujesz określonego suplementu i nie pozwala przewidzieć indywidualnej odpowiedzi. Jeżeli interesuje Cię postbiotyk jako technologicznie odmienna od probiotyków forma suplementacji, SUPER BIOTICS™ – POSTBIOTYK PRIME NEXT GENERATION stanowi osobny krok niezależny od wykonywania testu mikrobiomu.

Suplement diety nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety. Zróżnicowana i zbilansowana dieta oraz zdrowy styl życia są ważne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu.